ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ੋਦਾਤਨਯਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਕਂਸਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਘਾਨ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਪਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਂਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ।
ऋਜੁਦਾਸੋ ਭਦ੍ਰਦਾਸਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਰਿਜੁਦਾਸ, ਭਦਰਦਾਸ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੀਰਤਿਮਾਨ—
ਅਸੂਤ ਰਾਮਂ ਲੋਕੇਸ਼ਂ ਬਲਭਦ੍ਰਂ ਹਲਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬਲਭਦਰ, ਹਲ ਵਾਲਾ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੂਤ ਦੇਵਕੀ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਨਿਸ਼ਠੋਲ੍ਮੁਕੌ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਗੜੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਬਭੂਵੁਰਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਾਸੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਚਾਰੁਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚਾਰੁਯਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਙ੍ਖ ਏਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰੁਸ਼੍ਰਵਾ, ਚਾਰੁਯਸ਼, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਬਭੂਵੁਰਿਮ੍ ਸੁਤਾਃ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਗਏ।
ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਜਾਂਬਵਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਸੁਰੇਸ਼ਸਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਦਾਨਵਸੂਦਨ
"ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਧੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।"
ਸਮਾਰੇਭੇ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਪੋਨਿਧਿਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੇਭੇ ਸੁਤਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਾਪ ਘੋਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਨਿਦਾਨਂ ਤਪਸਸ੍ਤਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਹੈ।
ਚਚਾਰ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਮੂਲਂ ਬੋਧਯਨ੍ ਭਾਵਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਜੜ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੱਬੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤੂਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵੈ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਉਪਮਨਯੂ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵੇਦਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਓਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਵਿਮਲਸ੍ਵਾਦੁਪਾਨੀਯੈਃ ਸਰੋਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੱਚੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ऋषਿਕੈਰृषਿਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਸਨ।
ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਧ੍ਯਾਨਨਿਰਤੈਰ੍ਨਾਸਾਗ੍ਰਗਤਲੋਚਨੈਃ
ਉਥੇ ਜੋਗੀ ਸਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਰੱਖਦੇ।
ਨਦੀਭਿਰਭਿਤੋ ਜੁष੍ਟਂ ਜਾਪਕੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਃ ਸਤ੍ਯਸਂਕਲ੍ਪੈਰ੍ਨਿਃ ਸ਼ੋਕੈਰ੍ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵੈਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ, ਗਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ।
ਸੇਵਿਤਂ ਤਾਪਸੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਭਗਵਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਹਤ੍ਯੇਵਾਘਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਥੇ ਭਗਵਤੀ ਗੰਗਾ ਸਦਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਾਮੇਨਾਥ ਵਚਸਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਵਚਨ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਯਧੁਨਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਅਮੂਰ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਗਤਃ
ਜੋ ਰੂਹਾਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।