ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਲਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹਾਤਵਿष੍ਟੋ ਭਯੇਨ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ऽਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ੂਲਾਸਕ੍ਤਮਹਾਕਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸੁਗੋਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਮਹਿषੀਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਭੀਤਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਾਗਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕਮਾਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੂਲੇਨੋਰਸਿ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਥਾਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹਤਃ
ਹੁਣ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਰੀਂ ਜਗਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਹੇਮੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੀ।
ਈਜੇ ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਦੇਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਮਭੂਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਚਾਨੁਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸੂਤ੍ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਅਨੁਰਾ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨਨਿਰਤੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਾਦਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਡਗੋਲਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਚਲਾਈ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕੁਣ੍ਡਾਦੀਨਾਂ ਹਿਤਾਵਹਮ੍
ਕੁੰਡ ਆਦਿ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚ ਭਜਮਾਨਾਖ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਜਮਾਨਾ ਸੀ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੋ ਮਮ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਰਤਃ ਸਦਾ
ਧਰਮਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੌ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਨਿਮਿਃ ਕृਕਣ ਏਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਿਮੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਕਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ।
ਵृष੍ਣੇਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨਨਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਵੀ।
ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਨ੍ਨਾਮ ਚੋਤ੍ਤਮਃ
ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਵਧੀਆ ਵੀ।
ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਕਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਤਯਵਾਨ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਯਕਾ ਸੀ।
ਕੁਣਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਗਨ੍ਧਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕੁਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਗੰਧਰ ਸੀ।