ਪृਥੁਕਰ੍ਮਾ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਥੁਜਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੁਕਰਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਥੁਜਯਾ ਜਨਮਿਆ।
ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪृਥੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਥੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਰੁਕ੍ਮਕਵਚਃ ਪਰਾਵृਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਦਰ੍ਭਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਵਿਦਰ੍ਭਾਤ੍ ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭ ਜਨਮਿਆ; ਵਿਦਰਭ ਤੋਂ ਕਰਥ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਧृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭੂਤ੍ ਸੁਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਸੰਸਤ ਧ੍ਰਿਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਅਭੂਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਸੁਮਨ੍ਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਨਲਃ
ਉਸ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੁਮੰਤੁ ਸੀ; ਸੁਮੰਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨਲ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਵਪੁष੍ਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਪੁਸ਼ਮਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੀਤਰਥੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀਤਰਥਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਵृष੍ਣੇਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੋਂ ਨਿਵ੍ਰਿਤਿ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੁਇਜਨ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਜੈਮੂਤਿਰਭਵਦ੍ ਵੀਰੋ ਵਿਕृਤਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਜੈਮੂਤੀ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ, ਵਿਕ੍ਰਿਤਿ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਲਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹਾਤਵਿष੍ਟੋ ਭਯੇਨ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ऽਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ੂਲਾਸਕ੍ਤਮਹਾਕਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸੁਗੋਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਮਹਿषੀਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਭੀਤਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਾਗਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕਮਾਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੂਲੇਨੋਰਸਿ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਥਾਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹਤਃ
ਹੁਣ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਰੀਂ ਜਗਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਈਜੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਹੇਮੈਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੀ।
ਈਜੇ ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਦੇਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਮਭੂਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਚਾਨੁਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸੂਤ੍ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਅਨੁਰਾ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨਨਿਰਤੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਾਦਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਡਗੋਲਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਚਲਾਈ।