ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਹਿ ਨਿਰ੍ਬੋਜਂ ਤਸ੍ਯਾਘਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ੍ਤੇ ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਲੋਕਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਙ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ऽਖਿਲਾਤ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਹਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਕਣ੍ਵੋ ਯਾਚਿਤੋ ਘृਣਯਾ ਮੁਨਿਃ
ਕਣਵ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ।
ਬਭੂਵ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਂ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਕਨ੍ਯਾ ਜਗृਹਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾ ਜਨ੍ਧਰ੍ਵਦਯਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈਆਂ।
ਵਂਸ਼ਃ ਪਾਪਹਰੋ ਨृਣਾਂ ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਰਪਿ ਨਿਬੋਧਤ
ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਤਿਰੁਸ਼ਦ੍ਗੁਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸਵਾਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ਼ਦਗੁ ਜਨਮਿਆ।
ਅਥ ਚੈਤ੍ਰਰਥਿਰ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ਸ਼ਬਿਨ੍ਦੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੈਤਰਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਪृਥੁਕਰ੍ਮਾ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਥੁਜਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੁਕਰਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਥੁਜਯਾ ਜਨਮਿਆ।
ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪृਥੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਥੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਰੁਕ੍ਮਕਵਚਃ ਪਰਾਵृਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਦਰ੍ਭਃ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਵਿਦਰ੍ਭਾਤ੍ ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭ ਜਨਮਿਆ; ਵਿਦਰਭ ਤੋਂ ਕਰਥ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਧृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭੂਤ੍ ਸੁਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ; ਸੰਸਤ ਧ੍ਰਿਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਅਭੂਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਸੁਮਨ੍ਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਨਲਃ
ਉਸ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੁਮੰਤੁ ਸੀ; ਸੁਮੰਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨਲ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਵਪੁष੍ਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਪੁਸ਼ਮਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੀਤਰਥੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀਤਰਥਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਵृष੍ਣੇਰ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੋਂ ਨਿਵ੍ਰਿਤਿ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੁਇਜਨ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਜੈਮੂਤਿਰਭਵਦ੍ ਵੀਰੋ ਵਿਕृਤਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਜੈਮੂਤੀ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ, ਵਿਕ੍ਰਿਤਿ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਲਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹਾਤਵਿष੍ਟੋ ਭਯੇਨ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ऽਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ੂਲਾਸਕ੍ਤਮਹਾਕਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸੁਗੋਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਮਹਿषੀਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਭੀਤਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਾਗਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।