ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਵृषਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਾਦਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮਧੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵਾਸੀਦ੍ ਵृषਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਭਾਕ੍
ਮਧੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ।
ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਬੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਜਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸੀਤ੍ ਪਤਿਨਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਪਾਲਿਕਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਦੇਵੀਂ ਗਾਯਨ੍ਤੀਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਦੇਵਿ ਰਨ੍ਤੁਂ ਮਯਾਰ੍ऽਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।'
ਰੇਮੇ ਤੇਨ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕਾਮਦੇਵਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੂਜਾ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ਤੀ ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿ ਉਠੀ, 'ਮੈਂ ਸੁਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਂਜਾਯਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵਤ੍ਸਰਂ ਪੁਨਃ
'ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਯੋ ऽਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ऽਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਮੈਂ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।'
ਨਾਨ੍ਯਯਾਪ੍ਸਰਸਾ ਤਾਵਦ੍ ਰਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ ਪੁਨਃ
'ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬੀਤੋ ऽਭਵਨ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ।
ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਚਾ ਪੀਨਪਯੋਧਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਰਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ।'
ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵੇਦ ਸਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ।
ਭੀਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਡਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭੂषਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਯਾ
ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਤਾਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾ ਏਵੇਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਰਵਸ਼ੀ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾਲਾਮਾਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਮਾਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਜਗਾਮ ਤਾਮਪ੍ਸਰਸਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਕਲਿੰਦੀ ਨਾਂ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਸਕਲਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਵਰਂ ਹੇਮਕੂਟਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇਮਕੂਟਾ ਨਾਂ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਕਾਮਂ ਸਂਦਧਿਰੇ ਘੋਰਂ ਭੂषਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵਲੋਕਂ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਯਯੌ ਦੇਵਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੇ ਮਹਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਭੇਜੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਭਾਵਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਚੋਟੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।