ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षੋਣਾਂ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਪਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਾ ਯਸ੍ਯਾਭਿਮਤਾ ਪੁਂਸਃ ਸਾ ਹਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਦੇਵਤਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਾਯਂ ਨਿਯਮੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਾਃ
ਮਹਾਰਾਜੋ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਗ੍ਨਿਰਾਦਿਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੈਵ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥਾ ਸੋਮੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨੂਨਾਂ ਸ੍ਯਾਦੁਮਾ ਦੇਵੀ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਮਨੂਆਂ ਲਈ ਉਮਾ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਖਾਨਸਾਨਾਮਰ੍ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਤੀਨਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਯਤੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਸਭ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਯਧ੍ਵਜੋ ਨੂਨਂ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਰਾਧਨਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਪਾਲਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਰਿਪੂਨ੍ ਰਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਭੀषਣਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਪੁਰੀਂ ਤੇषਾਂ ਸਮਾਯਯੌ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਸੂਰ੍ਯਾਭਂ ਨਾਦਯਨ੍ ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸਨੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਜੋਵਿਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਹੋਰ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਪਏ।
ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਦਾਨਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਗਿਰਿਕੂਟਾਸਿਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਘੋਰਾਤ੍ਮਾ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਭੈਰਵੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭੈਰਵ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਦੇਹਂ ਤ੍ਵਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਦੇਹ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣੋ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਧृष੍ਣ ਏਵ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਵਰਤੇ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ।
ਭਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਰਸਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਸਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਉਹ ਚੀਖਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨ ਦਾਨਵਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਤਕਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਤੁ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸਸ੍ਮਾਰ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍
ਪਰ ਜਯਧਵਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਆਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਲਈ,
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਵੈ ਵਿਦੇਹਾਯ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਵਲ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਰੋ ऽਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਾਕृਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਯਯੁਃ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸੁਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਕਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ।
ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਵਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਮਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਿਦੇਹੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਹ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।