ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—
ਬਭਾਰ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੋਮਾਨ੍ਤੇ ਸੋਮਭੂषਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸੀ।
ਨਾਭਾਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਃ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਸੀ।
ਸੌਦਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨਯਃ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਦਾਸ ਸੀ, ਜੋ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਅਸ਼੍ਮਕਂ ਜਨਯਾਮਸਾ ਤਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਸ਼ਮਕ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਰਾਮਭਯਾਦ੍ ਰਾਜਾ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਿਲਿਬਿਲਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਸ਼ਰ੍ਮਾਚਤਤ੍ਸੁਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਬਿਲਿਬਿਲੀ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਧਸ਼ਰਮਾ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਘੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯਤ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀਰਘਬਾਹੂ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਰਘੁ ਜਨਮਿਆ।
ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵੋਰੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਵਣਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੁਰਂਸ਼ੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।
ਸੀਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸ਼ੀਲੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਸੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਦਿਲਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਜ੍ਜਾਨਕੀਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮਮੇਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਪਤਿਮ੍
ਜਨਕ ਨੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਜਨਕਾਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਧਨੁਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਨਕ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਘੋषਯਦਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ:
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਸ ਸੀਤਾਂ ਲਬ੍ਧੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ।
ਭਞ੍ਜਯਾਮਾਸ ਚਾਦਾਯ ਗਤ੍ਵਾਸੌ ਲੀਲਯੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੇਨਾਮਿਵ ਚ षਣ੍ਮੁਖਃ
ਰਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੈਨਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰਾਮਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਰਭਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਵਰੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਭਵਤਾ ਯਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਰਾਮੋ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ।'
ਯਯੌ ਵਨਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਯਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਵਾਸ ਤਤ੍ਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਿਆਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਵੇषੇਣ ਸੀਤਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਦੁਃ ਖਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਰਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਦੋਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਨਰਾਣਾਮਭੂਤ੍ ਸਖ੍ਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਰਾਮ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਆਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਸੀਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ,' ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਜਗਾਮ ਰਾਵਣਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਾਗਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨਗਰ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦਮਲਾਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।