ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਾਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਉਹ ਪੁਰਖ—
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ—
ਜਗਾਮਾਰਣ੍ਯਮਨਘਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲਾਹਾਰੋ ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨੈਰਯਜਤ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਕੰਦ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਜਾਪ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰਰਿਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਗਮਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹਿਰ੍ਣ੍ਯਮੂਰ੍ਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।
ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਧਿਗਮ੍ਯਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਸਾਂਖਯ ਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਦੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਭਲੇ ਜੀ; ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਭੂਯੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਤਾਵਦਾਯੁਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ, ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਸਮੇਤ, ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਜੜਾਂ, ਗਠੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਯੋਗੀ ਭਾਨੋਰ੍ਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ
ਆਪੋ-ਆਪ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਰੁषਂ ਤਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਵਲਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਨਰਨਾਰੀਤਨੁਂ ਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦਰੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਨਰ-ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਰਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਾਇਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਨੇਨ ਚੈਵ ਹਿ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਯੀਮਯਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਾਲਰੂਪਾਯ ਹੇਤਵੇ
ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਕਾਲ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਮਾਨਿ ਮੇ ਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨਘ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਸੁਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਨਮਸ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਨृਪਤੇ ਏਭਿਰ੍ਮਾਂ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਜਪਸ੍ਵਾਨਨ੍ਯਚੇਤਸ੍ਕੋ ਮਯ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਨਾ ਨृਪ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਜਪ ਕਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਜਪੇਦਾਮਰਣਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੱਕ ਰੁਦਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਹ੍ਯਾਯੁਰਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।
ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋਗਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰਭਵਤ੍ ਕਾਲਾਤ੍ ਕਾਲਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉੱਚੀ ਕਾਲੀ ਸਰੂਪ ਵੱਲ ਵਧੀ।