ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਨਿਰੰਕਾਰ ਤੇ ਅਨਾਦਿ-ਅੰਤ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਦਿਕृष੍ਣਮੀਸ਼ਾਨਮਾਰਾਧ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਮੂਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਸੁਤਮ੍
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਯੋਗਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਿਰ੍ਗੌਡਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਪੁਰੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਗੌੜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਪੁਰੀ ਸ੍ਰਾਵਸਤਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ,
ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਤ੍ਵਮਗਮਦ੍ ਧੁਨ੍ਧੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਧੁੰਦੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧੁੰਦੁਮਾਰਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ।
ਦृਢਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਵਃ ਕਪਿਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ, ਦੰਡਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਪਿਲਾਸ਼ਵ ਵੀ,
ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਾਤ੍ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਵਕਃ
ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਕੁੰਭਾ ਤੋਂ ਸੰਘਤਾਸ਼ਵਕਾ ਜਨਮਿਆ।
ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵੋ ਰਣਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਬਲੋ ਯੁਧਿ
ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ, ਰਣਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਸੀ।
ਮਾਨ੍ਧਾਤਾਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਮਾਂਧਾਤਾ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾ ਯੁਧਿ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ—ਸਭ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਹਰਿਤੋ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਾਰਿਤਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਹਰਿਤਾ, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਾਰਿਤਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਂਭੂਤਿਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੰਭੂਤੀ, ਹਾਰਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਬृਹਦਸ਼ਵੋ ऽਨਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵ, ਅਨਰਣਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲੇਭੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰਾਯਣਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਲੇਭੇ ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਾਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਦ্বਿਤੀਯ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਨ੍ ਦਾਨਸ਼ੀਲਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਾਨੀ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਵਸਿष੍ਠਕਸ਼੍ਯਪਮੁਖਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਗੇਵਾਈ ਵਿੱਚ,
ਸਮਾਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਜ੍ਞਂ ਵਸਿष੍ਠਾਦੀਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਪੋ ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਾਸੋ ਬ੍ਰੂਤ ਮੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਿਨਃ
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇਓ, ਦੱਸੋ — ਕਿਆ ਯਜਨ, ਤਪ, ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ?
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਗਚ੍ਛੇਦ ਵਨਮਥਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਤਪਸਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੀਜਂ ਭਗਵਤਾ ਯੇਨ ਸ ਦੇਵਸ੍ਤਪਸੇਜ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਬੀਜ ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ, ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨੇਤਰੈਰ੍ਮਖੈਃ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਤਨੁਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤਪਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਃ ਸੁਮਹਦਾਸ੍ਥਾਯ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਪਸਾ ਪੂਜਨੀਯਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹਾਯੋਗੀ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਪਸਾ ਪਰਃ
ਉੱਚ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ ਤਪ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਤਰੇਣ ਤਪਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।