ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜਟਿਲੋ ਵੇਦਾਨੁਦ੍ਗਿਰਨ੍ ਭਸ੍ਮਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਪਾਦੈਰ੍ਵਿਮਿਤਂ ਦੇਸ਼ਮਯਾਚਤ ਬਲਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਜਮੀਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਆਚਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਭृਙ੍ਗਾਰਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਣਹਿਰੀ ਚਮਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜਲਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਉਹ ਸਿੱਧ ਜੋ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਗਾਮ ਦਿਵ੍ਯਾਵਰਣਾਨਿ ਭੂਯਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗਙ੍ਗੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵ੍ਯੋਮਸਂਸ੍ਥਾ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਗੰਗਾ ਨਾਮ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਚੇਤਸਾ ਯਂ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਭਵਤਾ ਭਾਵਦਤ੍ਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਯ
ਅਮਿਤ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ,
ਪਾਤਾਲਮੂਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤਿ ਭੂਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਲ੍ਪਦਾਹੇ ਪੁਨਰ੍ਮਾਮ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੋਗੇ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਰੁਰੁਕ੍ਰਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਡਾ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਕਰ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨਾਸੁਰਵਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੁਆਰਾ—
ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਤਦਾਹਾਸੌ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਣਤਗਤਿਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਕਰ੍ਮਯੋਗਮ੍
ਭਗਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਅਤੇ ਕਰਮਯੋਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ,
ਸ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਦਾ ਕਰੋਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਬਾਣੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਾਣ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਬਾਧਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਬਾਣ ਨੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਦੀਯੋ ਬਾਧਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਬਾਣੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਬਾਣ ਸਾਨੂੰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਦਾਹ ਬਾਣਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਯੌ ਸ਼ਰਣਮੀਸ਼ਾਨਂ ਗੋਪਤਿਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਗੋਪਤਿ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਤੁ ਪੁਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯੇਨ ਬਾਣਂ ਤਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਭਾਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਜੋੜਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਸਵਰਭਾਨੂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਸ਼ਿਰਸਾਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਖੇਚਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਿਰ ਹਨ।