ਤਮੇਵ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਰਣਂ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਉਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਸੂਤ ਕਸ਼੍ਯਪਾਚ੍ਚੈਨਂ ਦੇਵਮਾਤਾਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਸ਼ਿਅਪ ਤੋਂ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਰ੍षਿਗਮੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਪੇਂਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਾਚਾਰਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕਾਯ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਭਰਦਵਾਜ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਈ ਗਈ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਲੋਕਸ੍ਤਦਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਮਾਪਦੰਡ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਗਮ੍
ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਂ ਯਜ੍ਞਦੇਸ਼ਮਥਾਗਮਤ੍
ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜਟਿਲੋ ਵੇਦਾਨੁਦ੍ਗਿਰਨ੍ ਭਸ੍ਮਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਵਪਾਦੈਰ੍ਵਿਮਿਤਂ ਦੇਸ਼ਮਯਾਚਤ ਬਲਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਜਮੀਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਆਚਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਭृਙ੍ਗਾਰਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਣਹਿਰੀ ਚਮਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜਲਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਉਹ ਸਿੱਧ ਜੋ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਗਾਮ ਦਿਵ੍ਯਾਵਰਣਾਨਿ ਭੂਯਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗਙ੍ਗੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵ੍ਯੋਮਸਂਸ੍ਥਾ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਗੰਗਾ ਨਾਮ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਚੇਤਸਾ ਯਂ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਭਵਤਾ ਭਾਵਦਤ੍ਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਯ
ਅਮਿਤ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ,
ਪਾਤਾਲਮੂਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤਿ ਭੂਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਲ੍ਪਦਾਹੇ ਪੁਨਰ੍ਮਾਮ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੋਗੇ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਰੁਰੁਕ੍ਰਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਡਾ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਕਰ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨਾਸੁਰਵਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੁਆਰਾ—
ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਤਦਾਹਾਸੌ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਣਤਗਤਿਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਕਰ੍ਮਯੋਗਮ੍
ਭਗਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਅਤੇ ਕਰਮਯੋਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ,