ਨਿਵਾਰਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਹਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਨਰਸਿਂਹਾਕृਤਿਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਸ਼ਂਭਵੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭੈਰਵਾਯਾਤਿਤੇਜਸੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਕਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ੇषਾਹਿਂ ਚਾਪਿ ਮਾਤਰਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਇਕ ਹੋ ਗਏ।
ਯੇ ਚ ਮਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀਹ ਪਾਲਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਂਸ਼ਸਂਭੂਤਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਤ੍ਵਿਯਮ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਸੀ ਰਾਜਸੀ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੈ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰੁਦਰ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸਦਾਨਨ੍ਦੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਅਵਿਆਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਹਰੀ ਦੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਗਏ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭੈਰਵਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭੈਰਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ।
ਵਿਰੋਚਨੋ ਨਾਮ ਸੁਤੋ ਬਭੂਵ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਰਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਰੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮੇਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਨਨਾਮੋਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲ ਪਏ।
ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ऽਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਤੋ ऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਜ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਆਏ ਹਨ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?
ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ऽਹਂ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤਂ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨਸਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ऽਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਧਰ੍ਮਮਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਧਰਮ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ।
ਨਿਧਾਯ ਪੁਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਰਾਜ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਸadhna ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ऽਥ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵੇ—ਇਹ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਸੋਚਿਆ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਆਏ।
ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਾਨਨ੍ਦਂ ਵ੍ਯੋਮ ਕੇਵਲਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਆਨੰਦਮਈ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਮਾਤੁਃ ਪੁਰੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।