ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ऽਪ੍ਸਰਃ ਸਙ੍ਘਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਖਿਲਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਕਾਲਂ ਕਵਿਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗਹੇਤੁਮ੍
ਕਾਲ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—
ਭਵਨ੍ਤਮੇਕਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਯ੍ਵਾਦਿਭੇਦੈਰਖਿਲਾਤ੍ਮਰੂਪ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਹਵਾ ਆਦਿ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਕੋ ਯੋਗਿਗਣਾਭਿਜੁष੍ਟਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਕਾ ਹੋ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਜਥਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਭਵਨ੍ਤਮਾਹੁਃ ਸ਼ਿਵਮੇਵ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ऽਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਹੀਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਃ
ਹੇ ਨੀਲੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਯ
ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਯ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪਰਾਨ੍ਤਾਯ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ
ਜੋ ਪਰਲੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਪਤਯੇ ਮृਡਾਯ
ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ
ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮੇ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਵਸਾਮਰਃ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇਗਾ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃ ਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਤੂੰ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹਾਦੇਵਮਨ੍ਧਕਂ ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਜਟਾਮੌਲਿਂ ਸ਼ੂਲਾਸਕ੍ਤਮਹਾਕਰਮ੍
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ऽਜ੍ਞਾਨਜਾਨ੍ ਦੋषਾਨ੍ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਚ ਗੁਣਾਨਪਿ
ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਗੁਣ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਕੇਸ਼ਵਃ ਸਹਾਨ੍ਧਕੋ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸਮਾਧਵਂ ਸਮਾਤृਕਂ ਜਗਾਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰਨ ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਜਾ ਵਿਮਾਨਮੀਸ਼ਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਗਮ ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਅਵਾਪ ਸਾਨ੍ਧਕਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਸਾਦਮਨ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕਾ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨਨਾਮ ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੋਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਪੂਰੁषੌ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਯਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੁੱਖ ਪੁਰਖ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯੇ ऽਤਿਨਿਰ੍ਮਲੇ ਨਮਾਮਿ ਤਾਮਿਮਾਮਜਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਨਾ ਮਰਦੀ।
ਨਮਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਤਾਮੁਮਾਮਸ਼ੇषਬੇਦਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।