ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਭੂਤਿਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਭਗਵਾਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦ-ਜਾਣਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਨਨੇ ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਿਂ ਦਧੌ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਭੈਰਵਂ ਦੇਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾ ਜਨਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਭੈਰਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈਂ।
ਮਹਾਵਿਭੂਤਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਜਯਾਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਨਨਰ੍ਤ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਚਿਆ—ਸੁਚੱਜਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਭਵਮੋਚਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਭਵ-ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ऽਪ੍ਸਰਃ ਸਙ੍ਘਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਖਿਲਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਕਾਲਂ ਕਵਿਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗਹੇਤੁਮ੍
ਕਾਲ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—
ਭਵਨ੍ਤਮੇਕਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਯ੍ਵਾਦਿਭੇਦੈਰਖਿਲਾਤ੍ਮਰੂਪ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਹਵਾ ਆਦਿ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਕੋ ਯੋਗਿਗਣਾਭਿਜੁष੍ਟਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਕਾ ਹੋ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਜਥਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਭਵਨ੍ਤਮਾਹੁਃ ਸ਼ਿਵਮੇਵ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ऽਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਹੀਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਃ
ਹੇ ਨੀਲੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਯ
ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਯ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪਰਾਨ੍ਤਾਯ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ
ਜੋ ਪਰਲੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਪਤਯੇ ਮृਡਾਯ
ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ
ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮੇ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਵਸਾਮਰਃ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇਗਾ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃ ਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਤੂੰ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹਾਦੇਵਮਨ੍ਧਕਂ ਦੇਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਜਟਾਮੌਲਿਂ ਸ਼ੂਲਾਸਕ੍ਤਮਹਾਕਰਮ੍
ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੀ।