ਭਵਾਨੀਪਾਦਯੁਗਲੇ ਨਾਰਾਯਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਸੂਤਿਂ ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੋਹਿਤੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਗਿਰਿਮਾਯਯੌ
ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰੋ ऽਭਿਜਗਾਮ ਦੇਵਃ
ਉਹ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕਦृष੍ਟਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦੇਵੋਪਰਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਰ੍ ਗਣੈਰਸ਼ੇषੈਰਮਪਪ੍ਰਧਾਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸੰਗਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਭੂਤਿਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਭਗਵਾਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦ-ਜਾਣਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਨਨੇ ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਿਂ ਦਧੌ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਭੈਰਵਂ ਦੇਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾ ਜਨਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਭੈਰਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈਂ।
ਮਹਾਵਿਭੂਤਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਜਯਾਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਨਨਰ੍ਤ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਚਿਆ—ਸੁਚੱਜਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਭਵਮੋਚਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਭਵ-ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ऽਪ੍ਸਰਃ ਸਙ੍ਘਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਖਿਲਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਕਾਲਂ ਕਵਿਂ ਯੋਗਵਿਯੋਗਹੇਤੁਮ੍
ਕਾਲ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—
ਭਵਨ੍ਤਮੇਕਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਯ੍ਵਾਦਿਭੇਦੈਰਖਿਲਾਤ੍ਮਰੂਪ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਹਵਾ ਆਦਿ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਕੋ ਯੋਗਿਗਣਾਭਿਜੁष੍ਟਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਕਾ ਹੋ, ਜੋ ਜੋਗੀ ਜਥਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਭਵਨ੍ਤਮਾਹੁਃ ਸ਼ਿਵਮੇਵ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ ऽਸ਼ੇषਵਿਸ਼ੇषਹੀਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਃ
ਹੇ ਨੀਲੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ।