ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਪਾਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਃ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕੇਵਲਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਖ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਇਕੋ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।
ਸਾਨ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਾ ਸਦਾਨਨ੍ਦਾ ਪਰਂ ਪਦਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ—ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏषੈਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗਤੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਗਤਿਃ
ਇਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਮੇਵੇਦਂ ਯਸ੍ਤਦ੍ ਵੇਦ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਥ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਯੇ ਭਿਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯਾਪੀਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ।
ਪਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਥਾਵਦਿਹ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧ੍ਯੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਪਦਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਭਵਾਨੀਪਾਦਯੁਗਲੇ ਨਾਰਾਯਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਸੂਤਿਂ ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੋਹਿਤੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਗਿਰਿਮਾਯਯੌ
ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰੋ ऽਭਿਜਗਾਮ ਦੇਵਃ
ਉਹ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕਦृष੍ਟਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦੇਵੋਪਰਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਰ੍ ਗਣੈਰਸ਼ੇषੈਰਮਪਪ੍ਰਧਾਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸੰਗਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਭੂਤਿਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਭਗਵਾਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵੈਦ-ਜਾਣਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਨਨੇ ਦੈਤ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਤਿਂ ਦਧੌ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਭੈਰਵਂ ਦੇਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾ ਜਨਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਭੈਰਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਗ ਹੈਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈਂ।
ਮਹਾਵਿਭੂਤਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਜਯਾਸ਼ੇषਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਨਨਰ੍ਤ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਚਿਆ—ਸੁਚੱਜਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਭਵਮੋਚਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਭੈਰਵ, ਜੋ ਭਵ-ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।