ਸਮਾਗਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਵਾਞ੍ਛਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਾਦਰਾਦ੍ ਦੇਵ੍ਯੋ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਾਤਿਲਾਲਸਾਃ
ਦੇਵੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਦੇਵਾਸਨਗਤਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਦੇਵ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪृष੍ਟਵਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਕੋ ऽਨ੍ਵਯਂ ਭ੍ਤਿ ਵਪੁषਾ ਪਙ੍ਕਜਾਯਤਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ?
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਯੋਗੀ ਭੂਤਾਧਿਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕੋ ऽਯਂ ਵੇਦ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਭਵਾਨੀ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ
ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਭਵਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ।
ਮਾਮੇਵ ਕੇਸ਼ਵਂ ਦੇਵਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵੀਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅੰਬਿਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਪਾਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਃ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕੇਵਲਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਖ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਇਕੋ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।
ਸਾਨ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਾ ਸਦਾਨਨ੍ਦਾ ਪਰਂ ਪਦਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ—ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏषੈਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗਤੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਗਤਿਃ
ਇਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਮੇਵੇਦਂ ਯਸ੍ਤਦ੍ ਵੇਦ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਥ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਯੇ ਭਿਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯਾਪੀਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ।
ਪਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਥਾਵਦਿਹ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧ੍ਯੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਪਦਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਭਵਾਨੀਪਾਦਯੁਗਲੇ ਨਾਰਾਯਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਸੂਤਿਂ ਤਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੋਹਿਤੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਗਿਰਿਮਾਯਯੌ
ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰੋ ऽਭਿਜਗਾਮ ਦੇਵਃ
ਉਹ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਬਾਹੁਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕਦृष੍ਟਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਵਾਰ੍ਕਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦੇਵੋਪਰਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਰ੍ ਗਣੈਰਸ਼ੇषੈਰਮਪਪ੍ਰਧਾਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸੰਗਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ-ਰਹਿਤ ਸੀ।