ਨੀਤਂ ਕੇਸ਼ਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਲਾਯਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਹਿਤਾਯ ਲੋਕੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਜਗਾਮਾਥ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਂ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣ ਆਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਆਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨੀਸ਼ਾਨਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਈਸ਼ਾਨ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਮਾਇਆ।
ਭੈਰਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗੋ ऽਵਦਤ੍
ਭੈਰਵ, ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਵਰਾਸਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਮਾਗਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਵਾਞ੍ਛਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਾਦਰਾਦ੍ ਦੇਵ੍ਯੋ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਾਤਿਲਾਲਸਾਃ
ਦੇਵੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਦੇਵਾਸਨਗਤਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਦੇਵ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪृष੍ਟਵਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਕੋ ऽਨ੍ਵਯਂ ਭ੍ਤਿ ਵਪੁषਾ ਪਙ੍ਕਜਾਯਤਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ?
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਯੋਗੀ ਭੂਤਾਧਿਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕੋ ऽਯਂ ਵੇਦ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਭਵਾਨੀ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ
ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਭਵਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ।
ਮਾਮੇਵ ਕੇਸ਼ਵਂ ਦੇਵਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵੀਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅੰਬਿਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਪਾਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਃ ਪੁਰੁषੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਕੇਵਲਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਖ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਇਕੋ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।
ਸਾਨ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਾ ਸਦਾਨਨ੍ਦਾ ਪਰਂ ਪਦਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ—ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏषੈਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗਤੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਗਤਿਃ
ਇਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਮੇਵੇਦਂ ਯਸ੍ਤਦ੍ ਵੇਦ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਵਿਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਥ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਯੇ ਭਿਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯਾਪੀਸ਼ਾਨਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ।
ਪਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਥਾਵਦਿਹ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧ੍ਯੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਪਦਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।