ਨ੍ਯषੇਧਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ
ਅਜੇਤ ਆਤਮਾ, ਹਰਾ, ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲੇਨੋਰਸਿ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਜਘਾਨ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ।
ਨਨ੍ਦਿषੇਣਾਦਯੋ ਦੈਤ੍ਯੈਰਨ੍ਧਕੈਰਭਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨਾਯਕੋ ਮੇਘਵਾਹਃ ਸੋਮਨਨ੍ਦੀ ਚ ਵੈਦ੍ਯੁਤਃ
ਵਿਨਾਯਕ, ਮੇਘਵਾਹ, ਤੇ ਸੋਮਨੰਦੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਵੀ,
ਯੁਯੁਧੁਃ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਗਿਰਿਕੂਟਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਤਿਬਲਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਭੈਰਵਂ ਤ੍ਵਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭੈਰਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਯੁਯੋਧ ਭੈਰਵੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਭੀषਣਮ੍
ਭੈਰਵ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਨੀਤਂ ਕੇਸ਼ਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਲਾਯਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਹਿਤਾਯ ਲੋਕੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਜਗਾਮਾਥ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਂ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣ ਆਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਆਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨੀਸ਼ਾਨਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਈਸ਼ਾਨ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਮਾਇਆ।
ਭੈਰਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗੋ ऽਵਦਤ੍
ਭੈਰਵ, ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਵਰਾਸਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਮਾਗਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਵਾਞ੍ਛਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਾਦਰਾਦ੍ ਦੇਵ੍ਯੋ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਾਤਿਲਾਲਸਾਃ
ਦੇਵੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਦੇਵਾਸਨਗਤਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਦੇਵ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪृष੍ਟਵਤ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ।
ਕੋ ऽਨ੍ਵਯਂ ਭ੍ਤਿ ਵਪੁषਾ ਪਙ੍ਕਜਾਯਤਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ?
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਯੋਗੀ ਭੂਤਾਧਿਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਧੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕੋ ऽਯਂ ਵੇਦ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਭਵਾਨੀ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ
ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਭਵਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ।
ਮਾਮੇਵ ਕੇਸ਼ਵਂ ਦੇਵਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵੀਮਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅੰਬਿਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।