ਆਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਿਰਸਾਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषੋਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਤੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਫਲ ਦਿਖਾ ਕੇ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਹਿਤਾਯੈषਾਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਹ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ।
ਵਿਮੋਹਯਂਲ੍ਲੋਕਮਿਮਂ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਜਟਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਙ੍ਗਭਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਭੈਰਵਂ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਗਣਪਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਸਾਇਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਧਾਰੀ ਨਿਯਤਂ ਸੇਵਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਿषੇਵਿਰੇ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ
ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ।
ਆਹਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਗਿਰਿਜਾਮਾਜਗਾਮਾਥ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਇਆ।
ਨ੍ਯषੇਧਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ
ਅਜੇਤ ਆਤਮਾ, ਹਰਾ, ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ੂਲੇਨੋਰਸਿ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਜਘਾਨ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ।
ਨਨ੍ਦਿषੇਣਾਦਯੋ ਦੈਤ੍ਯੈਰਨ੍ਧਕੈਰਭਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨਾਯਕੋ ਮੇਘਵਾਹਃ ਸੋਮਨਨ੍ਦੀ ਚ ਵੈਦ੍ਯੁਤਃ
ਵਿਨਾਯਕ, ਮੇਘਵਾਹ, ਤੇ ਸੋਮਨੰਦੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਵੀ,
ਯੁਯੁਧੁਃ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਗਿਰਿਕੂਟਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਤਿਬਲਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਭੈਰਵਂ ਤ੍ਵਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭੈਰਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਯੁਯੋਧ ਭੈਰਵੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਭੀषਣਮ੍
ਭੈਰਵ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਨੀਤਂ ਕੇਸ਼ਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਲਾਯਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਹਿਤਾਯ ਲੋਕੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਾਜਗਾਮਾਥ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਂ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣ ਆਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਂ ਭੈਰਵਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਨੰਦੀ, ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਆਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨੀਸ਼ਾਨਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਈਸ਼ਾਨ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਮਾਇਆ।
ਭੈਰਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗੋ ऽਵਦਤ੍
ਭੈਰਵ, ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਵਰਾਸਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।