ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਦੇਵੋ ਮਹਾਮੇਰੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਦੇਵਤਾ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਮਹਾ-ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ ਨਾਦਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਤਂ ਜਾਨੀਮੋ ऽਮਰਾਰ੍ਦਨ
ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।
ਸਂਨਦ੍ਧੈਃ ਸਾਯੁਧੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਦਾ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਚਲਿਆ।
ਪੁਰੁषਂ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਦੂਜੇ ਨਾਰਾਏਣ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੋਪ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਰਿਪੁਃ
ਇਹ ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਏਣ, ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ।
ਤਾਨਿ ਚਾਸ਼ੇषਤੋ ਦੇਵੋ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਹ੍ਰਾਦਃ ਸਂਹ੍ਰਾਦੋ ਹ੍ਰਾਦ ਏਵ ਚ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਅਨੁਹ੍ਰਾਦ, ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਅਤੇ ਹ੍ਰਾਦ ਵੀ—
ਸਂਹ੍ਰਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੌਮਾਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਹ੍ਰਾਦ ਏਵ ਚ
ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੌਮਾਰ ਅਤੇ ਆਗਨੇਯ ਸਨ, ਹ੍ਰਾਦ ਦੇ ਵੀ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਬਾਧਿਤੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਾਦੇषੁ ਕਰੈਃ ਸਂਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਦੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨੋਰਸਿ ਤਂ ਬਲੀ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਮੋਹਯਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਤਿ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਰਵਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਵਧਾਯ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਨਰਸਿਹਸ੍ਯ ਸੋ ऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸਹੈਵ ਤ੍ਵਨੁਜੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਮਯੇਰਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਸਿਂਹੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਹਾਨਿਮਕਰੋਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੇਵ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਮੇਨੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਹृਦਯੇਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਮੂਲ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮੇਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਜਾਓ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਮਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮਦ੍ਭਵਨਮਿਦਾਨੀਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਸਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਾ ਨਿਨ੍ਦਸ੍ਵੈਨਮੀਸ਼ਾਨਂ ਭੂਤਾਨਾਮੇਕਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਇਕ ਅਟੱਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾ ਕਰ।