ਵੈਰਾਗ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਨਿਰਤੋ ਰਾਗਾਤੀਤੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਉਹ ਵਿਰਾਗ ਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਪਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਨਨ੍ਤੇਸ਼ ਤ੍ਰਾਤਾ ਹਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰੋਮਿ ਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?
ਬਾਧਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤਾਸਿ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਜਗਤ-ਰੂਪ।
ਵਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਮੁੱਖ ਦੈਤ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਰਚਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਇਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਗਨ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਰ੍ਹਸਿ ਪੌਰੁषਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਜਾਓ।
ਮਹਾਪੁਰੁषਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਯੌ ਦੈਤ੍ਯਮਹਾਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਮਨੁੱਖ, ਦੈਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਦੇਵੋ ਮਹਾਮੇਰੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਦੇਵਤਾ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਮਹਾ-ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ ਨਾਦਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਤਂ ਜਾਨੀਮੋ ऽਮਰਾਰ੍ਦਨ
ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।
ਸਂਨਦ੍ਧੈਃ ਸਾਯੁਧੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਦਾ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਚਲਿਆ।
ਪੁਰੁषਂ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਦੂਜੇ ਨਾਰਾਏਣ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੋਪ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਰਿਪੁਃ
ਇਹ ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਏਣ, ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ।
ਤਾਨਿ ਚਾਸ਼ੇषਤੋ ਦੇਵੋ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਹ੍ਰਾਦਃ ਸਂਹ੍ਰਾਦੋ ਹ੍ਰਾਦ ਏਵ ਚ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਅਨੁਹ੍ਰਾਦ, ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਅਤੇ ਹ੍ਰਾਦ ਵੀ—
ਸਂਹ੍ਰਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੌਮਾਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਹ੍ਰਾਦ ਏਵ ਚ
ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੌਮਾਰ ਅਤੇ ਆਗਨੇਯ ਸਨ, ਹ੍ਰਾਦ ਦੇ ਵੀ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਬਾਧਿਤੁਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਾਦੇषੁ ਕਰੈਃ ਸਂਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਦੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨੋਰਸਿ ਤਂ ਬਲੀ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਮੋਹਯਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਤਿ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਰਵਿਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਵਧਾਯ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਨਰਸਿਹਸ੍ਯ ਸੋ ऽਸੁਰਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਸਹੈਵ ਤ੍ਵਨੁਜੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਮਯੇਰਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਸਿਂਹੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।