ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨ ਮੁਨੀਨਪਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ੇਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਹਸਾ ਨਨਾਦਾਮ੍ਬੁਨਿਧਿਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਵੱਜਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਵੈਨਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ ਗਰੁਡਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜੋ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੈਨਤੇਯਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਵੇਗਾਤ੍ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਃ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਈਸ਼ਾ, ਸਾਂਬਾ ਸਮੇਤ, ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਾਨਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਘृਣਾਨਿਧਿਃ
ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਭਗਵਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਮਥੋ ਹਰਃ
ਹਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ (ਦਕ੍ਸ਼) ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯੋ ऽਹਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੋਕੈषਣਾਮੇਤਾਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਵ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਦਿਲੋਂ ਲੱਗ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਤਾਵਤ੍ ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਹ ਦਕ੍ਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ੍ਵਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਮਸ਼ੇषਜਗਤੋ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਯਦਾਚष੍ਟ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਪਾਲਯੈਤਦਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਾ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੇਤਸਾ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਮਾਰਾਧਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਲੱਗ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦੋषਾਯ ਨਿਨ੍ਦਕਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾ ਯਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਦੇਵਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮੋਹਾਦਵੇਦਨਿष੍ਠਤ੍ਵਾਤ੍ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਾਃ
ਭੁਲੇਖੇ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਮਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਐਸੇ ਲੋਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕੀਭਾਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਕਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਯਜੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਰੁਦ੍ਰਨਾਰਾਯਣੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਗੋਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਅਤੇ ਚਮੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਗਿਆ।