ਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇਵਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਰ੍षਿਗਣਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਉਹਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਨਰਃ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਦ੍ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਨਸਾਨ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਣ੍ਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਲੋਕਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਝੂਠੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਘੋਰਂ ਕਲਿਯੁਗਂ ਕਲਿਜੈਃ ਕਿਲ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਜੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਲਿ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ऽਪਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਹਰਿ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਰੁਦ੍ਰਮਸ਼ੇषਾਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਦृਕ੍
ਜਦ ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਭਵਤੋ ਭਾਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਕੇ,
ਵਿਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਰਮੇਕਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਭੂਤਿਭੂषਣਮ੍
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ, ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਦੇਵੇਸ਼ਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਮਾਂ ਸ ਯਜਤੇ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਮਗਮਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृषਭਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਗਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਛ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਮਜਾ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੋਮਜਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਯੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਖਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯਜ੍ਞਦੇਸ਼ਂ ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ, ਬੇਅੰਤ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਨਿਨਾਦਾਢ੍ਯਂ ਵੇਦਵਾਦਾਭਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਵੀਣਾ ਤੇ ਵਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਉਵਾਚ ਭਦ੍ਰਯਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵੋਰਭਦ੍ਰਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਾਗਾਭਿਲਪ੍ਸਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਗਾਨ੍ ਯਚ੍ਛਧ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲਵੋ।'
ਤਂ ਬ੍ਰੂਤਾਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਯੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਹਿ ਵਯਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ: 'ਜੋ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਦੇਵਾ ਊਚੁਰ੍ਯਜ੍ਞਭਾਗੇ ਨ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਯਜਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ।'