ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਸਂਹਰ੍ਤਾ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸੋ ऽਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੀਵ੍ਰਰੋਚਿਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੀਤਨੁਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਲੋਹਿਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ, ਆਦਿਤਯ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਨੀਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯੈਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਰੁਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿ ਤ੍ਰਯੀਮਯਮ੍
ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਤਿ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਹ੍ਯਾਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਵਿਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਵੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋ ऽਥ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਭੂਯ ਏਵ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੋਹਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮृਤੇ ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇਵਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਰ੍षਿਗਣਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਉਹਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਨਰਃ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਦ੍ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਨਸਾਨ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਣ੍ਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਲੋਕਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਝੂਠੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਘੋਰਂ ਕਲਿਯੁਗਂ ਕਲਿਜੈਃ ਕਿਲ ਪੀਡਿਤਾਃ
ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਜੁਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਲਿ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ऽਪਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਹਰਿ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਰੁਦ੍ਰਮਸ਼ੇषਾਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਦृਕ੍
ਜਦ ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਭਵਤੋ ਭਾਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਕੇ,
ਵਿਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਰਮੇਕਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਭੂਤਿਭੂषਣਮ੍
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ, ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਦੇਵੇਸ਼ਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਮਾਂ ਸ ਯਜਤੇ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਮਗਮਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।