ਗੋਵਰ੍ਧਨਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦੇਵੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਮੋਦਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦਾਮੋਦਰ ਦੇਵ ਆਪ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਕਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਕੀਯਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਅਪਾਲਯਤ੍ ਸ੍ਵਕਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਨਿਆਇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਮਧੂਸੂਦਨ।
ਖਿਖਣ੍ਡਨਂ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਖਿਖੰਡਨ, ਹਵਿਰਧਾਨ ਤੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਜਨਮ ਲਏ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਧਰਮੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਾਗ੍ਯਯੋਗਾਤ੍ ਸਂਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਕ ਵਾਰ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਢੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗਮ੍ਯਮਗਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੇ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੋਪੇਤਾ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰਮ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਆਦਿ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ।
ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਾਂਭਵੈਰ੍ਵੇਦਸਂਭਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰਨਾਮਾਨਂ ਮਹਾਪਾਸ਼ੁਪਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਪਸਾ ਕਰ੍षਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ऽਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਦृष੍ਟੋ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਹਂ ਤਵ ਮਾਂ ਪਾਲਯਾਨਘ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵੇ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਪਸਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਪषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਘਟਾ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦਦੌ ਤਦੈਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਖਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਰਤਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸਿਖਾਈ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾਯਣਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸਮਾਸਤੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲੇਭਿਰੇ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ
ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪੋਬਲਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਲੇਭਿਰੇ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲਏ।
ਤਿष੍ਠ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹੋ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਾਂ ਮੰਤਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਇਆ।