ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਲਗਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਚੀ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਭਿੰਨ ਦਿਵਿਆ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦਾ ਇਕੋ ਆਧਾਰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਕ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਡੱਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੈਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਪਿਤਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੋਗੇ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੱਸੋ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਬੜੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ—ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਤਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਭੂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਹਨ। ਹੁਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਤੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਜਵਾਈ ਵੀ, ਇਹ ਦੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਦਸ਼ਿਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ। ਪੌਰਨਮਾਸਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਵੀਰਜਾ ਅਤੇ ਪਰਵਾ—ਹੋਏ। ਕਰਦਮ, ਵਰੀਯਾਨ ਅਤੇ ਸਹਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਨ। ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਅਤ੍ਰੀ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਅਤੇ ਸ੍ਰਮ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਅੰਗੀਰਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰਿਮਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।