ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਆਦੀ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਹੀ ਸਰਵਪਰੀ ਮਾਸਟਰ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਨੰਤ ਦੇ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਅਨੰਤ, ਵਿਲੱਖਣ, ਵਿਭਾਗ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ (ਸ਼ਿਵ) ਤਾਕਤ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਅਸਲਤਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਫਰਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਪਾਰਦਿਨ (ਨੀਲੇ-ਲਾਲ) ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਰਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਆਤਮਾ-ਸਾਖਾਤਕਾਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾਤਮਿਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਰਵਤਮ ਸਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੇਨਾ ਨੇ ਪਰਵਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਉਹ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਸਗੁਣ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਤੇ ਅਸਤਿਤਵ-ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਡਰ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਿਲੱਖਣ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ੀਲ ਲੋਕ ਹੀ ਨਿਰਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਰਵਭੌਮ ਰੂਪ ਦੇਖ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਯ, ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ। ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਸੂਰ (boar) ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਮਾ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦਰ, ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅਠ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।