ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬੱਦਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਤਮ, ਅਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ 'ਵਰਾਹ' ਯੁੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਾਮਸੀ ਚਕ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਸੀ ਚਕ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ। ਹੋਰ ਚਕ੍ਰਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਗਿਰਿਸ਼ਾ (ਸ਼ਿਵ) ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਨਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਾਹੀਂ—ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਚਮਚ, ਪਤਿਲ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਘੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀveda, ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਰਖਵਾਲਾ, ਗੋ-ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੰਸ, ਪ੍ਰਾਣ, ਕਪਿਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਮਹਾਂਦੇਵ—ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਅਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਾਰੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ-ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵੈਦਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸाक्षੀ ਵਜੋਂ, ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਨੂੰ ਸੂਰਜਾਂ, ਚੰਦਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ, ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬਾਗ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਯੋਗ-ਸਮਰਾਟ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ। ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੱਤ ਵਿੱਚ, ਇਉਂ ਹੀ, ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਕਾਰਿਕ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਲੀਨਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਰਲ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।