ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕਥਾ: ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਾਣਡ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਅਜੇ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ ਨੰਦੀ ਸਦਾ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਬਲ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਾ, ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਹਰਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ, ਫਾੜਿਆ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਪਿਤਾ! ਪਿਤਾ!" ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਗੀ ਲੰਮੀ ਆਯੁ ਦੋ।" ਮਨ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਤਾਂਹੋ ਜਾਵੇ," ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਮੁੜ ਨਾ ਜਾਪੀ।" "ਵੱਡੇ ਗਣ-ਪਤੀ ਬਣੋ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।" "ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ, ਸਰਵ-ਗਿਆਨ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣੇਗਾ।" "ਜਦ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਗੁਣਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਦਾ, ਉਥੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪੰਚਨਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਭੈਰਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਵ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੂਜਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਜਿਤਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ, ਗਣਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਧਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।