ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਛਾਣਵਾਇਆ: "ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।" ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਸ਼ਿਵ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੁਰੁਸ਼, ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਲਧਵਾਹਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਰਮ ਸਤਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਦਇਆ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੂਰਵਜ।" ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਧਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਚਾਰ ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗੇ।" "ਤੂੰ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉਪਦੇਵਤਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਿਆ; ਤੂੰ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦਿਨ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਗਿਆਨੀ; ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ, ਦੇਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਉਹ ਇਕ ਅਵਿਅਕਤ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਧਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ, ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਾਰਂਗਧਾਰੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਧੁ ਨੂੰ। ਹਰੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਨਿਦ੍ਰਾ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਦਿ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਦਵੈਤ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ, ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਰਚਨਾ, ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ।