ਸੁਣੋ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਦਿਕ ਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜਨ, ਉੱਤਮ ਲਿੰਗਾ ਬਣਾਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਪਣਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸੂਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਅਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸਨ, ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ, ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਦੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਨੰਦੀਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਜਗਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਸਕਣ। ਫਿਰ, ਦਯਾਲੁ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਮਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਲਾਲ-ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਕਦੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਦੇਵੀ ਵੀ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਵਨਾਥ ਦੀ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਸੂਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤਿਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਲਿਪਤ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਨਾਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟਦੇ ਹੋ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਘਨੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਰੂਪੀ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਹਾਰੇ ਹੋ। ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ।" ਸਭ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਫਿਰੋਂ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ, ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਏ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ?