ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਦਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਵਿਕਤ ਮੂਲ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਹੈ। ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਤਿ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅੰਕੁਰ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾ-ਦੇਵ, ਹਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ ਬਣੇ—ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਵ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਦਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਸਭ, ਹਥਾਂ ਜੋੜਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਦਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਨਦੀ-ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਗੇ ਠੀਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਪੱਤੇ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਵੱਡੇ ਢੰਢਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਸਕਣ। ਦਇਆਲੂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ-ਪੀਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਕਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ-ਸਵਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੁੜ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਵ ਦੀ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਵਰ ਦਾਤਾ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਸੰਗ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਨਾਚ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭੈਰਵ-ਸਵਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਪस्वੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਅੱਗ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾ-ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਹੋ, ਉਹੀ ਹੋ—ਨਮਸਕਾਰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੋਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾਣੀ ਹੈ।