ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਹਨ—ਅੰਧਕਾਰ ਅੱਗ (ਅਗਨੀ) ਹੈ, ਰਜੋਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਤਾ, ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਰੀ, ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਮੂਲ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਜਨਮਾ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅੰਡ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਹਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਏਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਕੀਤੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕੁਲ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਦਾਰੂ ਵਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਨਸਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ, ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ (ਬਲਦ-ਧਾਰੀ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧਾਈ। ਦਯਾਲੂ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਦੇਵਦਾਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਮਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ-ਪੀਲੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ, ਕਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਭਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।