ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼্বর ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਿਆਨ, ਸੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਛੰਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਅਜਨਮਾ ਅਤੇ ਸਰਵੋੱਚ ਸਨ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਬੋਲੇ, “ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?” ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਕਈ ਕੁਆਰੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਸਦਾਏ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁਰਗਟਨਾ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਇੱਥੇ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਹਮੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਹਾਏ, ਅਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਸਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਕਿਸੇ ਅਭਾਗੇ ਪਾਸੇ ਪਿਆ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।” “ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨ, ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਕਲੀਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਹਨੇਰਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤੋ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਾਰਾਯਣ, ਸਰਵੋੱਚ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਹਨ। ਇਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈ।” “ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਰੀ, ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਕ ਰੂਪ, ਅਣਮਾਪ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਅਪ੍ਰਗਟ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਜਨਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਹਰਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।” “ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ।