ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਲਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਦੁਇਜ) ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਾਠੀਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦੇਵੇ।" ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਵੱਲ ਵੈਰ ਉੱਠ ਆਇਆ ਹੈ..." ਇਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਹਨ, ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਅਜਨਮਾ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਅਗਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਕੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਠੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ। "ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚਿਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਪस्या ਤੇ ਫਿਟਕਾਰ ਹੈ, ਇਥੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮੂੜਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਅਰਥ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਕੇ। ਹਾਏ, ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਏ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਏ, ਜੋ ਅਖੂਟ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ... ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ 'ਕਾਲ' ਹਨ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਅੰਧਕਾਰ ਅੱਗ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਹੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ। ਉਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਰੀ, ਇਕ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਐਸੇ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।