ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਓ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ।’’ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।’’ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਹੈ।’’ ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਲਟ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਓਹ ਝੂਠ ਹੈ; ਤੁਰ ਜਾਓ ਇੱਥੋਂ!’’ ਫਿਰ, ‘‘ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,’’ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਲਈ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਤਨੀ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧਰਮਣੀ, ਵਿਣਾ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘‘ਸਿੱਧਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।’’ ‘‘ਇਹ ਦੇਵੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’’ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੋਲੇ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਇਹ ਪਾਪੀ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦੇਵੇ।’’ ‘‘ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਵਲ ਵੈਰ ਉਠਦਾ ਹੈ—’’ ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਹੀ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ ਕਾਂਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘‘ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ।’’ ਫਿਰ ਸਭ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨ, ਆਧਿਕਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਚਾਰ ਮੁਖ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?’’ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਸਟ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਪਾਈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਕੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ‘‘ਹੇ ਅਚ্যੁਤ, ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।’’ ‘‘ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਵਿਚ ਬਚਾਓ।’’ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚਿਹਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ। ‘‘ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਉੱਤੇ ਫਿੱਟਕਾਰ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।’’ ‘‘ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਮੂੜਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ।’’ ‘‘ਹਾਏ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਲਈ।’’ ‘‘ਹਾਏ, ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।’’ ‘‘ਹਾਏ, ਅਖੂਟ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।’’ ‘‘ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਲੋਕ ਤਿਆਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਵੇਖ ਕੇ—’’ ‘‘ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕੀਤਾ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਵਾਪਰੀ।