ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੌੜਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਹੋਇਆ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਿੱਘੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਇਸ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਕਾਮ ਵਲ ਝੁਕਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਕਾਮ ਵਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੀਆਂ ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਇਆ ਦਾ ਅਸਲ ਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੁੱਖ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੁੱਸ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੋ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ"—ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ। "ਸਾਡੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਏਸ ਤਿਆਗ ਯੋਗ ਹੈ।" ਪਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਓਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ; ਤੁਰ ਜਾਓ!" ਉਹ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ," ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਗਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਆਈ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਧਰਮਵਤੀ, ਵਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਦੇਵੀ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਲਾਠੀਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੰਡ, ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। "ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦੇਵੇ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਵਲ ਵੈਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਲਿੰਗ ਨੂੰ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿਚਾਲੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ।