ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਸਥਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਸਿਰਫ ਇਹ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦੱਸ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀਆਂ—ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ—ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਨ੍ਯ ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪਰਮ, ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇੱਥੇ ਧਿਆਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇੱਥੇ ਦੇਵਦਾਰ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਮੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ?" ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਿਭਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਕ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਉਸ ਦਰੂਵਨ (ਦਾਰੂ ਜੰਗਲ) ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਥੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੁੰਝਲ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਹਲਕੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਅਪਸਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਸੁਚੱਜੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਚਾਲ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਲਗਦੀਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰਮੀਆਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦੀਆਂ। ਸਭ, ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਈਆਂ। ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਗਲੇ ਮਿਲਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਭੰਵਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਫਿਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਲ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੁਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਅਕਤੀਆਂ।