ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਖ਼ਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਅਅਖੰਡ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਮਹਾ-ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਵੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨਾਸਥਾਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਾਪ ਇੰਝ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੁੰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦਸ ਅੱਗਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ੍ਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉੱਥੇ ਧਿਆਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਭ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਦਾਰ ਦਾ ਜੰਗਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕੀਤਾ?" ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਉੱਪਰ ਉਜਾਗਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦਰੂ ਵਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਥੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੁੰਝਲ ਸੁਲਝਾਉਣ ਅਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ।