ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ پیارا ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜੋ ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਊਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਸਕੰਦਾ ਜੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਛੇ-ਮੁੱਖੀ ਦੇਵਤਾ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪੀ ਪੂर्खਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮਲੋਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਸਾਧਿਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਕਮਲ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਰਕੇ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਕੰਮ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਮਹਾ-ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਵੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨਾਸ਼ਾਵਾਦੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚੰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਮੁੰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਿਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦੱਸ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪ ਵੀ। ਇਥੇ ਸਦਾ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਚ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।