ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਅਰਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਕੇਦਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਦ੍ਵਿਜ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਯੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਦ੍ਵਿਜ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਹੀ, ਦੱਖਾ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਉਥੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਇਸਨਾਨ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਜੋ ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਇਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਜਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਦਸ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਕਮਲ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਮੂਲ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਥੇ ਮਰਨ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਗਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਸਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹਰ ਕੰਮ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਮਹਾ ਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਉਦਾਹਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਾਪ ਇੰਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਪ ਆਪਣੀ ਜੁਨੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮੁੰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿੰਨ ਰਿਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉੱਤਰੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।