ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਖਰੇਪਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ ਹਨ," ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰਾ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਵਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਓਥੇ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤਤ ਜਾਪ—ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ—ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਓਥੇ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ—ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋੜਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ, ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਆ, ਆ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਪਰ ਜੋ ਏਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ।" ਮੌਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਜਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਓਥੇ ਖਲੋਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਲ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।" ਕਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਵੇਤ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ; ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਅਦਵਿਤੀਯ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸੂਅਰ ਦੀ ਦਾਂਤ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੱਡੇ ਨਰਤਕਾਰੀ, ਬੈਲ-ਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਗਣਪਤਿਤਵ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦੱਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: "ਇਹ ਜੀਵਤ ਰਹੇ।" ਮੌਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚਿੰਨ੍ਹ-ਰੂਪ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।