ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਡਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਬੱਚੇ, ਡਰੋ ਨਾ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦਿਵਾਂ?” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜੋਗਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੇਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰਾ (ਵਿਨਾਸ਼ਕ) ਹਨ। ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਚੇ ਨਿਯੰਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਹਨ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਜਨਮਾ ਸਰੋਤ ਆਖਿਆ ਹੈ। ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਪਰਮ, ਅਪਰਗਟ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਪੰਚਵੀ ਤੱਤ, ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਜੋਗੁਣ ਤੋਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਿਸਟਮ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਅਪਰਗਟ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਜੋ ਭਾਗ-ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਿਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖੋ। ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਤਭੇਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀਪਤੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, “ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ ਹਨ,” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਸੋ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਦਿਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਹਰਾ (ਰੁਦ੍ਰ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਸੁਤ ਨੂੰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈਣ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਮਾਂ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਤੀਖਾ, ਭਾਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਆਓ, ਆਓ।” ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਜੋ ਇੱਕ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।” ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇ en ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।