ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਇਕ ਰਾਖ ਦੀ ਢੇਰੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੇਰੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।" ਹਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਨਾ, ਬੱਚੇ। ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਇੱਛਾ ਜਣਮੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਜਦ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ, ਸਮਾਂ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਰਚਿਯਤਾ, ਤੇ ਹਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁਰਸ਼ ਹੈ; ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਪਰਮ, ਅਵਿਅਕਤ, ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਚੀਸਵੇਂ ਤੱਤ, ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਉਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਮਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੱਤ ਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਤੱਤ ਅਵਿਅਕਤ ਹੈ, ਅਨਾਸ਼ਵਤ ਹੈ। ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼, ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਨਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ। ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਕਰੋੜ ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਗਏ। ਪਰ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਵਿਗੜ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੋਤ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।