ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਓਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੁੰਨਯ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਖ਼ਯਾਤਿ ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਓਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇਕ ਮੰਝੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਓਥੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਮਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖ ਵਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਓਥੇ ਹਯਸ਼ੀਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਉਥੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਜਾਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਭਗਤ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਵਾਛਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਧਾਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੱਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਾਖ ਦਾ ਢੇਰ ਵਿਖਾਇਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਜਿਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਿਆਗੀ ਲਈ ਢੰਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਹਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ ਭਗਤ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸੂਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਇਸਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੋਈਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।