ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸੰਸਾਰ—ਵਿੱਚ ਪਾਪਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਓਹੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਸਰਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਮਰ ਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਆਈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਾਹਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਗਨਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਸੀਂਮ ਊਰਜਾ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗ ਵੱਲ ਸੀਤਾ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਮੰਗੀ। "ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਲੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ," ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਮ ਵੱਲ ਖੁਲੀਆਂ। ਫਿਰ, ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਐਸਾ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਲੇ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਰਾਮ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਵਿਖਾਇਆ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦਸਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਨਯੋਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਫਿਰ, ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ; ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਦੇਖ," ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਨਾਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਅਪਰਾਧਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਗ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਣ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹੀ ਪਰਮ ਯੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਭੀ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।