ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਆਰਾਧਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਅਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਵਰਗੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ, ਧਰਮਰਾਜ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਚਿਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਾਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੀ ਉਧਾਰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭੀ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੀਨਣ ਦਾ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸੀਤਾ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਂਭਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਮਰ ਪਤੀ ਵੱਲ ਜਿਵੇਂ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਓਰ ਵਧੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੇਜਸਵੀ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੱਖੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਵਾਸ ਹਨ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਵੀ ਗਈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। "ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ, ਅੱਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ," ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਰਾਮ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਹਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਤੇਜ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਣ। ਫਿਰ, ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਲੇ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਪਈ।