ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਘੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਊ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਚਰ ਅਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿੱਚਰ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜੀਭ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਕੱਟ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਲਿੰਗ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਝ ਪਾਪ ਐਸੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ, ਕ੍ਰਿੱਚਰ ਅਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਿੱਚਰ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਪਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ, ਧਰਮਰਾਜ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਚਿਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ਼ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਐਸੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦਸ਼ਰਥ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੇਵੀ, ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੋਹਕ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ। ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਗਈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ, ਪਰਮ ਧਾਮ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਗਈ।