ਕੂਰ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੰਤ ਜਨ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਅ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਡੁੰਬਰ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਨਾਂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਯਾਵਕ (ਜੌ) 'ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਪ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਛੜਾ ਜਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਯਾਵਕ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਤਪ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਇਕ ਦਿਨ ਦਾ ਤਪ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੇ ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਟਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭਾਸਾ, ਮੰਡੂਕ, ਕੁਰਰਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਕੀਰ ਪਸ਼ੂ ਖਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਜੌ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੰਤਾਪਨ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਤਾਪਨ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪੰਚਗਵਯ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ, ਪਰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪਦਮਜ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ-ਪਦ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਜੌ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਲ ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਇਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਪਾਪ ਨਾਸ ਲਈ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤਾਪਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੋ-ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਤਪ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਥੱਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼ਾਕਲ ਹਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤ ਜਨ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।